“menino querido da familia”-അഥവാ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രിയ പുത്രൻ

“When you want something, all the universe conspires in helping you to achieve it”

“ഒരു ലക്ഷ്യം നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് നിങ്ങൾ പൂർണ മനസ്സോടെ അതിനായി ഇറങ്ങിതിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ലക്ഷ്യ പ്രാപ്തിക്കായി ലോകം മുഴുവൻ നിങ്ങളുടെ സഹായത്തിനെത്തും”

ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിറ്റഴിഞ്ഞ, ലോകത്ത് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരുടെ രചനകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവുമധികം ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടതിന്റെ ഗിന്നസ് റെക്കോർഡ് നേടിയ വിഖ്യാത ബ്രസീലിയൻ എഴുത്തുകാരൻ പൗലോ കൊയ്‌ലോയുടെ സുപ്രസിദ്ധ നോവൽ ദി ആൽക്കമിസ്റ്റിലെ ഏറ്റവും അധികം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട ഉദ്ധരണി. അതെ നമ്മളൊക്കെയും ജീവിതത്തിൽ പല ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി പരിശ്രമിക്കുന്നവരാണ്. പക്ഷെ പലപ്പോഴും നമ്മൾ ലക്ഷ്യത്തിനേറെ അകലെ ഇടറി വീഴുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ പ്രതിബന്ധങ്ങൾ വഴിമുടക്കുമ്പോഴോ ആത്മവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴോ ആണ് നമ്മളിൽ പലരും പാതി വഴിയിൽ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമുപേക്ഷിച്ചു മടങ്ങിയത്. ഇവിടെ നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഒരു കഥ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാം. പരിമിതമായ ജീവിത സഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിലും ലോകത്തോളം വലിപ്പമുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ട ഒരു കുട്ടിയുടെ കഥ. പ്രതിസന്ധികൾ തുടർച്ചയായി വന്നപ്പോഴും തളരാതെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ പ്രചോദനോപാതിയാക്കി കൊണ്ട് കുതിച്ചുയർന്ന ഒരു പോരാളിയുടെ കഥ. ജീവിതത്തിൽ ചില പ്രതിബന്ധങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് പ്രചോദനം നൽകിയ എന്റെ ഹീറോയുടെ കഥ അദ്ദേഹം നിങ്ങളോട് പറയുകയാണ്.

എനിക്ക് ഏഴു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ ഇന്നും എന്റെ ഓർമയിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്, എനിക്കിന്നും ആ കാര്യങ്ങളെ ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയും, കാരണം അവ ഞാനേറെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ കുടുംബവുമായി ഇഴ ചേർന്നിരികുന്നവയാണ്.

അന്ന് ഞാൻ ശരിയായ ഫുട്ബാൾ കളിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അതിന് മുമ്പ് ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടെ മെദീരയിലെ തെരുവിൽ പരസ്പരം പന്ത് തട്ടിയിരുന്നു. തെരുവ് എന്ന് ഞാൻ പറയുമ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞ റോഡുകളിലാണ് ഞങ്ങൾ കളിച്ചിരുന്നത് എന്ന് നിങ്ങൾ തെറ്റിധരിച്ചേക്കാം. പക്ഷെ ആളുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനിടയിലൂടെയാണ് ഞങ്ങൾ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്, പ്രത്യേക നിയമങ്ങളോ ലക്ഷ്യങ്ങളോ ഒന്നുമില്ലാതെ തിങ്ങി നിറഞ്ഞ തെരുവിൽ ഞങ്ങൾ പന്ത് തട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു. വാഹനങ്ങൾ വരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ ഇടവേളകൾ എടുത്തത്. കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പമുള്ള ആ പന്ത് കളി ആയിരുന്നു അന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഹൂർത്തങ്ങൾ.

പക്ഷെ അൻഡോറിന്യ ഫുട്ബാൾ ക്ലബ്ബിലെ കിറ്റ് മാൻ ആയി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന എന്റെ പിതാവിന് മറ്റു ചില പദ്ധതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.തെരുവിൽ ഞാൻ പന്ത് തട്ടുന്നത് വീക്ഷിച്ച അദ്ദേഹം എന്നോട് അൻഡോറിന്യ യൂത്ത് ടീമിന് വേണ്ടിയുള്ള ട്രായൽസിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.ഞാൻ അവിടെ കളിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിമാനം ഉയർത്തുമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ട്രയൽസിൽ പങ്കെടുത്തു.

അവിടെ ആദ്യ ദിനം പന്ത് തട്ടിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ തെരുവിൽ കളിക്കുന്നതിൽ വിത്യസ്തമായി എനിക്കറിയാത്ത ഒരു പാട് നിയമങ്ങൾ ഫുട്ബോളിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പുതിയ കളി നിയമങ്ങളും ഘടനയും എന്നെ ഹടാതാകർഷിച്ചു. ഞാൻ ഫുട്ബോളിനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. എല്ലാ മത്സരങ്ങൾ തുടങ്ങുമ്പോഴും തന്റെ വർക്ക് യൂണിഫോമിൽ നീണ്ട താടിയുമായി എന്റെ പിതാവ് സൈഡ് ലൈനിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് എന്നെ പ്രചോദിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ മാതാവിനോ സഹോദരിമാർക്കോ ഫുട്ബോളിൽ യാതൊരു താത്പര്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാ ദിവസവും രാത്രി ഡിന്നർ കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോൾ അവരെ എന്റെ കളി കാണാൻ കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടി പിതാവ് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ ഫസ്റ്റ് ഏജന്റ് അദ്ദേഹമായിരുന്നു എന്നത് പോലെ ഓരോ ദിവസവും അദ്ദേഹം വന്ന് പറയുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.

“ക്രിസ്റ്റിയാനോ ഇന്ന് ഒരു നല്ല ഗോൾ അടിച്ചു കേട്ടോ” അപ്പോൾ
“ആണോ.നല്ലത് തന്നെ”

എന്ന് അവർ പ്രതികരിക്കും. പക്ഷെ അവർക്ക് യാതൊരു വികാര വിക്ഷോഭങ്ങളുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. പിന്നീടൊരു ദിവസം അദ്ദേഹം വന്ന് പറഞ്ഞു

“ക്രിസ്റ്റിയാനോ ഇന്ന് എണ്ണം പറഞ്ഞ 2 ഗോൾ സ്കോർ ചെയ്തു കേട്ടോ”.

ഫലം തഥൈവ😃

“ഓഹ്.നന്നായിരിക്കുന്നു ക്രിസ്.അഭിനന്ദങ്ങൾ”

ഞാൻ നിശബ്ദനായി ഗോളുകൾ സ്കോർ ചെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്നു.

മറ്റൊരു ദിവസം രാത്രി പിതാവ് കടന്ന് വന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ക്രിസ്റ്റ്യാനോ ഇന്ന് ഹാട്രിക് അടിച്ചു. അവിശ്വസനീയമായ മൂന്ന് ഗോളുകൾ,നിങ്ങൾ വന്ന് കണ്ട് നോക്കു എത്ര മനോഹരമായാണ് അവൻ കളിക്കുന്നതെന്നു”

പക്ഷെ അതിന് ശേഷവും ഓരോ മത്സരത്തിനും മുന്നേ എന്റെ പിതാവ് ഏകനായി സൈഡ് ലൈനിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് എന്നെ വീക്ഷിക്കുന്നത് തന്നെയാണ് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. അങ്ങനെയിരിക്കെ അന്ന് ആ ദിവസം,അതെ
ആ ചിത്രം എന്റെ ഹൃദയാന്തരങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും മായാത്ത വിധത്തിൽ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഗ്രൗണ്ടിലിറങ്ങി വാം അപ്പിന് ശേഷം ഞാൻ എന്നത്തേയും പോലെ പിതാവ് നിൽക്കുന്ന സൈഡിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ പിതാവിന്റെയൊപ്പം എന്റെ മാതാവും സഹോദരിമാരും ഇരിക്കുന്നു. ഇതിന് മുൻപ് ഒരു ഫുട്ബാൾ മത്സരം പോലും കണ്ടിട്ടില്ല എന്നത് അവരുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാകും. ഞാനെന്തോ പരേഡിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് പോലെയാണ് അവർ എന്നെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നത്. പക്ഷെ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവർ എന്നെ വീക്ഷിക്കാൻ വന്നു എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും പ്രധാന കാര്യം.

എന്റെ ഹൃദയം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത വികാരങ്ങളാൽ വീർപ്പ്മുട്ടി. ആ സമയത്തു ഞങ്ങൾ ദരിദ്രരായിരുന്നു. മെദീരയിലെ ജീവിതം വളരെ ദുസ്സഹമായിരുന്നു. എന്റെ സഹോദരന്മാർ നൽകിയ പഴയ ബൂട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഞാൻ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. പക്ഷെ നിങ്ങൾ ഒരു കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ പണത്തെ ഓർത്തു നിങ്ങൾ വേവലാതിപ്പെടില്ല. മറിച്ചു നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ പരിഗണിക്കപെടുക എന്നതാണ് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അന്നത്തെ ആ ദിവസം ഞാൻ ആ വികാരം നേരിട്ടനുഭവിച്ചു. ഞാൻ ഏറ്റവുമധികം സ്നേഹിക്കുന്നവർ എന്നെ അതെ പോലെ തിരിച്ചു സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നത് എനിക്ക് ഒരുപാട് ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.ഞങ്ങൾ പോർടുഗീസുകാർ “menino querido da familia”– അഥവാ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രിയ പുത്രൻ എന്ന് പറയും.

ആ ഓർമ്മകളെയൊക്കെ ഗൃഹാതുരത്വത്തോടെ മാത്രമേ ഓർക്കാൻ സാധിക്കു. കാരണം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ പെട്ടെന്ന് കടന്ന് പോയ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. ഫുട്ബാൾ ആണ് എനിക്കെല്ലാം തന്നത്, എന്റെ ജീവിതം തന്നെ അതിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ അതെ ഫുട്ബാൾ വളരെ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ എന്നെ എന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും അകന്ന് ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാക്കി. പതിനൊന്നാം വയസ്സിലാണ് ഞാൻ സ്പോർട്ടിങ് ലിസ്ബൺ അക്കാദമിയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നത്. അതോടെ മെദീര ദ്വീപിൽ നിന്ന് കാതങ്ങൾ അകലെയുള്ള ലിസ്ബണിലേക്ക് എന്റെ ജീവിതം പറിച്ചു നടപ്പെട്ടു. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. തീർച്ചയായും ഇന്ന് അതിനെ പറ്റി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ് തോന്നുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഞാനിതെഴുതുമ്പോൾ ഏഴ് വയസ്സുകാരനായ എന്റെ മകൻ ക്രിസ്റ്റിയാനോ ജൂനിയറിനെ നാല് വര്ഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പാരീസിലേക്കോ ലണ്ടനിലേക്കോ ട്രെയിനിംഗിന് വേണ്ടി അയക്കുന്നത് എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പ്രയാസമുണ്ട്.

അന്ന് ഇതേ പ്രതിസന്ധി എന്റെ മാതാപിതാക്കളും നേരിട്ടിട്ടുണ്ടാകും എന്നത് തീർച്ചയാണ്. പക്ഷെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ പിന്തുടരാനുള്ള അവസരമെന്നു മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് അവർ വേദനയോടെ എന്നെ യാത്രയാക്കാൻ തയാറായി. ലിസ്ബൺ പോര്ടുഗലിനുള്ളിൽ തന്നെയാണെങ്കിലും വിദേശ രാജ്യത്തു എത്തിപെട്ടത് പോലെയാണ് ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഭാഷാ ശൈലിയിലുള്ള വ്യതിയാനവും ഞങ്ങളുടെ നാടിൽ നിന്നും തികച്ചും വിത്യസ്തമായ സംസ്കാരവുമായിരുന്നു കാരണം. ഒരാളെ പോലും പരിചയമില്ലാത്ത ആ സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ ഏകാന്തതയുടെ അങ്ങേയറ്റം അനുഭവിച്ചു. അന്ന് നാല് മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം എന്നെ സന്ദർശിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയെ എന്റെ കുടുംബത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കുടുംബത്തെയും കൂട്ടുകാരെയും ഓർത്തു ഒട്ടുമിക്ക ദിവങ്ങളിലും ഞാൻ ഒറ്റക്കിരുന്നു കരഞ്ഞു. പക്ഷെ ഫുട്ബാൾ എനിക്ക് എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും മറികടക്കാനുള്ള ശക്തി നൽകി. മറ്റെല്ലാം മറന്ന് ഫുട്ബാൾ ആസ്വദിച്ച ഞാൻ മറ്റു കുട്ടികൾ ചെയ്യന്നതിനേക്കാൾ മികച്ച രീതിയിൽ പന്ത് തട്ടുന്നതായി മറ്റുള്ളവരുടെ സംസാരങ്ങളിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദ്യമായി അങ്ങനെ ഒരു പ്രശംസ കേട്ടത് ഡ്രസിങ് റൂമിൽ നിന്നായിരുന്നു.

അവിടെ ഞാൻ മത്സരത്തിനായി ഒരുങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു കുട്ടി മറ്റൊരു കുട്ടിയോടായി പറഞ്ഞു.
“ഇവന്റെ കളി നീ ശ്രദ്ധിച്ചോ..അവൻ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന പ്രതിഭയാണ്”.
പക്ഷെ അതോടൊപ്പം ആ സംസാരങ്ങളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു കാര്യം കൂടെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“അവന്റെ കളിയൊക്കെ അവിസ്മരണീയം തന്നെ. പക്ഷെ അവന്റെ ശരീരം കണ്ടില്ലേ”.
ആ പറഞ്ഞത് വളരെ ശരിയായിരുന്നു. വളരെ മെലിഞ്ഞ ശരീര പ്രകൃതി ആയിരുന്നു എന്റേത്. പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ ഞാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു. എനിക്ക് ഒരുപാട് കഴിവുകളുണ്ട്. പക്ഷെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താൽ മാത്രമേ എനിക്ക് മികച്ചവനാകാൻ കഴിയു. എല്ലാ ദിവസവും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാൻ തന്നെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.കുട്ടിയെ പോലെ കളിക്കുന്നത് അന്ന് ഞാൻ അവസാനിപ്പിച്ചു.കുട്ടിയെ പോലെ ചിന്തിക്കുന്നതും. മറിച്ചു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച താരം എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് പരിശീലിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. ആ ചിന്ത എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി പറയാൻ സാധിക്കില്ല. പക്ഷെ എന്റെ ഹൃദയന്തരങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്ന ഉൾവിളിയാണെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത വിശപ്പിനോട് നമുക്കതിനെ ഉപമിക്കാം. നിങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ വിശപ്പ് വർധിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ വിജയിക്കുമ്പോഴും നിങ്ങളുടെ വിശപ്പ് മാറുന്നില്ല. ഒരു റൊട്ടികഷ്ണം ഭക്ഷിച്ച ആശ്വാസം ഉണ്ടാകുമെന്ന് മാത്രം. ഇതിലും എളുപ്പത്തിൽ എനിക്കത് വിശദീകരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. എത്ര വിജയങ്ങൾ നേടിയാലും വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കാനുള്ള ഊർജം എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നത് ഇതിലൂടെയാണ്.

രാത്രി കാലങ്ങളിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഡോർമിറ്ററിയിൽ നിന്നും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പതുങ്ങി ഇറങ്ങി ക്കൊണ്ട് ഞാൻ വർക്ക് ഔട്ട് ചെയ്തു. എന്റെ ശരീരം ഒരു ഫുട്ബാൾ താരത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ എത്തിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യ ബോധമാണ് എന്നെ നയിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നത്. അങ്ങനെ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ കളിക്കളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ മാറ്റം കണ്ട് ഒരിക്കൽ ഇവൻ ഇത്ര മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് മന്ത്രിച്ചവർ അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

പതിഞ്ചാമത്തെ വയസ്സിൽ ഒരിക്കൽ ട്രെയിനിങ്ങിനിടെ ഞാൻ എന്റെ സഹതാരങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ ഞാൻ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ഫുട്ബാൾ താരമാകും,അന്ന് അവർ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിച്ചത് ഇന്നും ഞാൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു. തീർച്ചയായും അവർ ചിന്തിച്ചതിൽ കാര്യമുണ്ട്.കാരണം സ്പോർട്ടിങ് ലിസ്ബണിന്റെ ഫസ്റ്റ് ഇലവനിൽ പോലും അന്ന് ഞാൻ എത്തിയിട്ടില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് എന്റെ കഴിവുകളിൽ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ കഴിവുകളിൽ പൂർണ വിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നിങ്ങൾ ഉന്നത നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയരുകയുള്ളു.

പതിനേഴാം വയസിലാണ് ഞാൻ എന്റെ പ്രൊഫെഷണൽ കരിയർ ആരംഭിക്കുന്നത്. ആ സമയത്തു മാനസിക പിരിമുറുക്കം കാരണം എന്റെ ചുരുക്കം കളികൾ കാണാൻ മാത്രമേ അമ്മ വരാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പഴയ ജോസേ അൽവലേഡെ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ പ്രധാന മത്സരങ്ങൾ കാണാനാണ് അമ്മ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നത്. പക്ഷെ മാനസിക പിരിമുറുക്കം കാരണം അമ്മക്ക് പലപ്പോഴും പുറത്തു പോകേണ്ടി വന്നു. അവസാനം എന്റെ കളി കാണാൻ വരുമ്പോൾ ഡോക്ടർമാർ സമ്മർദ്ദം കുറക്കാനുള്ള പ്രത്യേക ഗുളിക കുറിച്ച് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. അന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“അമ്മെ.ഫുട്ബാൾ എന്താണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത ആ കാലം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ😜“.

ഞാൻ കൂടുതൽ വലിയ സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി കളിക്കാൻ ഞാൻ ആത്മാർതമായാഗ്രഹിച്ചു. അതെ പോലെ മാഞ്ചസ്റ്റർ യുണൈറ്റഡിന് വേണ്ടി കളിക്കാനും. കാരണം അക്കാലത്തു ഞാൻ ടി.വിയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കണ്ടിരുന്നത് പ്രീമിയർ ലീഗ് മത്സരങ്ങളായിരുന്നു. അവരുടെ വേഗതയാർന്ന ശൈലിയും പോര്ടുഗലിൽ നിന്ന് വിത്യസ്തരായി ചാന്റ്കളുമായി പിന്തുടരുന്ന കാണികളും എന്നെ ആകർഷിച്ചു. അങ്ങനെ എന്റെ കരിയറിലെ വഴിത്തിരിവായ അഭിമാന നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ മാഞ്ചസ്റ്റർ യുണൈറ്റഡുമായി കരാർ ഒപ്പിട്ടു. ഒരുപക്ഷെ ആ നേട്ടത്തിൽ എന്നേക്കാളേറെ അഭിമാനം കൊണ്ടത് എന്റെ കുടുംബമായിരുന്നു. 

ആദ്യമേ പറയട്ടെ,ടീമിനൊപ്പം കിരീടങ്ങൾ നേടുക എന്നതാണ് ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവുമധികം ആവർത്തിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. മാഞ്ചെസ്റ്ററിനൊപ്പം ആദ്യമായി ചാമ്പ്യൻസ് ലീഗ് നേടിയ നിമിഷം ഒരിക്കലും മറക്കാൻ സാധിക്കില്ല ,അതെ വര്ഷം ആദ്യ ബാലൻ ഡി ഓർ നേടിയതും അവിസ്മരണീയ അനുഭവമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ കൂടുതൽ ഉയർന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. തീർച്ചയായും നമ്മൾ ഓരോ സ്റ്റേജിലും കൂടുതൽ നേട്ടങ്ങളിലേക്ക് ലക്‌ഷ്യം വെക്കണം. 2009ൽ ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു സ്വപനം സാക്ഷാത്കരിച്ചു. എല്ലാകാലത്തും മനസ്സിൽ ആരാധിച്ചിരുന്ന റയൽ മാഡ്രിഡിന്റെ വെള്ള ജേഴ്സി അണിയുക എന്നത് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയാണ് ഞാൻ.

പ്രൗഢ ഗംഭീരമായ ചരിത്രമുള്ള റയൽ മാഡ്രിഡിനോടൊപ്പം കിരീടങ്ങൾ നേടാനും പുതിയ റെക്കോർഡുകൾ സ്ഥാപിക്കാനും ക്ലബ്ബിന്റെ ഇതിഹാസമാകാനും ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.കഴിഞ്ഞ എട്ട് വര്ഷങ്ങളായി ഞാൻ എന്റെ സ്വപ്‍നങ്ങൾ സഫലീകരിക്കാൻ ആത്മാർത്ഥമായി പരിശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവിശ്വസനീയമായ പല നേട്ടങ്ങളും ലോസ്ബ്ലാങ്കോസ് ജേഴ്സിയിൽ എനിക്ക് നേടാൻ സാധിച്ചു. സത്യസന്ധമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ എന്റെ മാഡ്രിഡ് കരിയറിന്റെ അവസാന പകുതിയിൽ നേടിയവ പകരം വെക്കാനില്ലാത്ത നേട്ടങ്ങളാണെന്നു ഞാൻ പറയും. പ്രത്യേകിച്ച് അവസാന രണ്ട് വർഷത്തെ നേട്ടങ്ങൾ. മാഡ്രിഡിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ നിങ്ങൾ എല്ലാ കിരീടങ്ങളും വിജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടതായെ ആളുകൾ വിലയിരുത്തുന്നത്. അത്രയും ഉന്നതമായ നിലവരമാണ് റയൽ മാഡ്രിഡിലായിരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ഈ ക്ലബ്ബിന്റെ പതാകവാഹകരായിരുന്ന ഇതിഹാസങ്ങൾ നടത്തിയ ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള പ്രകടനം ഭംഗിയായി തുടരുക എന്നതാണ് എന്റെ ജോലി എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. 

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രത്യേകതയുള്ള ദിനങ്ങളായി മാഡ്രിഡിലെ ജീവിതം ഞാൻ എണ്ണുന്നതിന് മറ്റൊരു കാരണം ഒരു പിതാവിന്റെ മാനസികാവസ്ഥ ഞാൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത് ഇവിടെ നിന്നാണ് എന്നത് കൊണ്ട് കൂടെയാണ്. നിങ്ങൾ ഒരു പിതാവായിരിക്കുക എന്നത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു വികാരമാണ്. 

ഒരു പിതാവെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ എന്നും ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവിസ്മരണീയ നിമിഷങ്ങൾ ഇവിടെ വെച്ചാണ് പിറന്നത്. കാർഡിഫിൽ, ചാമ്പ്യൻസ് ലീഗ് നില നിർത്തിയ ആദ്യ ടീമായി കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ചരിത്രം കുറിച്ച രാവ് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ഫൈനൽ വിസിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ ലോകത്തിനായുള്ള എന്റെ സന്ദേശം നൽകിയതായി ഞാൻ കരുതി. അപ്പോഴാണ് എന്റെ മകൻ ആഘോഷിക്കാനായി എന്റെ അടുത്തേക്കിറങ്ങി വന്നത്. ഞൊടിയിടയിൽ എന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ വികാരങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. അവൻ മർസെലോയുടെ മകനോടൊപ്പം ഗ്രൗണ്ടിലിറങ്ങി ഓടുകയാണ്. ശേഷം ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു ട്രോഫി ഉയർത്തുകയാണ്. അതിന് ശേഷം എന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി സ്റ്റേഡിയം വലം വെക്കുകയാണ്. ഞാൻ ഇത്രയും കാലം അനുഭവിക്കാത്ത വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കാൻ പറ്റാത്ത വികാരങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിലൂടെ കടന്ന് പോയി. ഒരൊറ്റ കാര്യം മാത്രമേ എനിക്ക് അതിനെ പറ്റി പറയാൻ സാധിക്കു.. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മെദീരയിലെ ആ ചെറിയ ഗ്രൗണ്ടിൽ പഴയ ബൂട്ടുകളിട്ട് വാം ആപ്പ് ചെയ്യാനൊരുങ്ങി തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ സൈഡ് ലൈനിന് പുറത്തു എന്നെ പ്രതീക്ഷയോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന എന്റെ പ്രിയ പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും സഹോദരിമാരെയും കണ്ടപ്പോൾ അന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ചത് ഇതേ വികാരമാണ്. 

പിന്നീട് ഞങ്ങൾ ആരാധകരോടൊപ്പമുള്ള ആഘോഷങ്ങൾക്കായി ബെർണാബ്യൂയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ മർസെലിറ്റോയും ക്രിസ്റ്റ്യാനോ ജൂനിയറും ബെർണാബ്യൂയിലെ നിറഞ്ഞ ഗ്യാലറികൾക്ക് മുന്നിൽ പന്ത് തട്ടി. അവന്റെ വയസ്സിൽ മെദീരയിലെ തെരുവിൽ ഞാൻ പന്ത് തട്ടിയതും ഇതും തമ്മിൽ ഒരുപാട് വിത്യാസം നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുമെങ്കിലും സ്നേഹ വായ്പ്പോടെ ആർത്തിരമ്പുന്ന സാന്റിയാഗോ ബെർണാബ്യൂവിൽ പന്ത് തട്ടിയപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഞാൻ പണ്ടനുഭവിച്ച അതെ വികാരമായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.അതെ പോർട്ടുഗീസ് ഭാഷയിലെ
“menino querido da familia“-അഥവാ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രിയ പുത്രൻ എന്ന വികാരം.

നാനൂറ് മത്സരം ഞാൻ വെള്ള ജേഴ്സിയിൽ പൂർത്തിയാക്കിയെങ്കിലും ഇനിയും കൂടുതൽ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പോകാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത്. തീർച്ചയായും ഞാൻ ജനിച്ചതെ അങ്ങനെയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. പക്ഷെ വിജയങ്ങൾ പൂർത്തീകരിച്ചതിന് ശേഷമുള്ള എന്റെ വികാരങ്ങൾക്ക് മാറ്റം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു അദ്ധ്യായമാണ്. എന്റെ പുതിയ മേർക്യൂറിൾ ബൂട്ടിന്റെ പുറത്ത് ഒരു പ്രത്യേക സന്ദേശം ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്റെ ബൂട്ടുകൾ കെട്ടി ഗ്രൗണ്ടിലേക്കിറങ്ങുന്ന അവസാന നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ വായിക്കുന്നത് ആ വാക്കുകളാണ്. അതെ അവസാന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ,അവസാനത്തെ പ്രചോദനം..

“El sueno del nuno” അഥവാ “ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നം”

അതെന്ത് കൊണ്ടാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

അവസാനമായി എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്, തീർച്ചയായും എന്റെ എന്നത്തേയും പോലെ മാഡ്രിഡിനോടൊപ്പം പുതിയ ഉയരങ്ങൾ കീഴടക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ് എന്റെ ദൗത്യം. എന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രകൃതം തന്നെയങ്ങനെയാണ്.

പക്ഷെ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം 95 വയസുകാരൻ അപ്പൂപ്പനായിരിക്കുന്ന എന്നോട് എന്റെ പേരക്കുട്ടി വന്ന് മാഡ്രിഡ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അവിസ്മരണീയമായ നിമിഷം ഏതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ വര്ഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ചാമ്പ്യൻസ് ലീഗ് നേടി എന്റെ മകന്റെ കൈ പിടിച്ചു സ്റ്റേഡിയം വലം വെച്ച ഒരു പിതാവിന്റെ ഹൃദയവികാരങ്ങൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്ന സുന്ദരമുഹൂർത്തമെന്നായിരിക്കും എന്റെ മറുപടി. ഈ വെള്ള കുപ്പായത്തിൽ ഇനിയും ഒരുപാട് കിരീടങ്ങൾ നേടിക്കൊണ്ട് ആ നിമിഷങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് നിർത്തുന്നു.

നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ക്രിസ്റ്റിയാനോ റൊണാൾഡോ.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here